Belanghebbende maakt in samenwerking met zijn gemachtigde misbruik van het procesrecht door een patroon van handelen dat slechts gericht is op het genereren van inkomsten in de vorm van proceskostenvergoedingen, dwangsommen en immateriële schadevergoedingen.

Belanghebbende en zijn gemachtigde werken samen om inkomsten uit proceskostenvergoedingen, dwangsommen en immateriële schadevergoedingen te verwerven. Belanghebbende parkeert in diverse gemeentes met één of twee wielen op de stoep op een betaald-parkeren-plaats, zonder de parkeerbelasting te voldoen. Als er dan een naheffingsaanslag wordt opgelegd gaat zijn gemachtigde in bezwaar, beroep, hoger beroep en cassatie om de naheffingsaanslagen aan te vechten. Elke beslissing (en ook het uitblijven van een beslissing) wordt aangevochten, ook nadat de Hoge Raad heeft geoordeeld dat voor het parkeren met één of twee wielen op de stoep parkeerbelasting verschuldigd is en de naheffingsaanslagen dus terecht zijn. Voorts heeft de gemachtigde een financieel belang bij de procedures, nu er voor de dienstverlening niet 'gewoon' betaald wordt door belanghebbende. Het hof overweegt: ‘Dat gemachtigde kennelijk bereid is af te zien van tijdige betaling en belanghebbende kennelijk bereid is deze kosten voor een gemachtigde te maken, terwijl deze kosten in geen enkele verhouding staan tot de parkeerkosten, die belanghebbende stelt te vermijden, kan niet anders worden verklaard dan dat zij verwachten met deze procedures inkomsten te genereren in de vorm van proceskostenvergoedingen, dwangsommen en immateriële schadevergoedingen.’ Het hof oordeelt dat belanghebbende misbruik maakt van het procesrecht; dit recht is, gelet op het patroon van handelen zonder aanvaardbare verklaring, zodanig evident aangewend zonder redelijk doel of voor een ander doel dan waartoe zij gegeven is, dat het aanwenden ervan blijk geeft van kwade trouw.